Ilse is ondernemer én in loondienst: ‘Eigenlijk had ik geen kaas gegeten van verzekeringen’

Een bezige bij

Je hebt van die mensen die een tomeloze energie lijken te hebben. Ilse, 53 jaar, is zo iemand. Samen met haar man runt ze sinds vijf jaar de kaaswinkel Knolkaas, een begrip in de wijde omgeving. Naast haar baan in de zuivelwinkel werkt Ilse drie dagen per week bij Univé Noord-Holland én is ze ook nog webdesigner. Hoe ziet een week eruit als je zoveel verschillend werk combineert? “Als je het zo opsomt klinkt het veel, maar het valt reuze mee”, lacht Ilse. “Bij Univé werk ik drie dagen per week, in de kaaswinkel sta ik enkel op vrijdag en mijn werk als webdesigner doe ik nog maar af en toe, gewoon omdat ik het leuk vind.”

Knollentraditie

Om meer te weten te komen over de kaaswinkel gaan we terug in de tijd. De naam Knol is geen onbekende in Medemblik en omgeving. Wie Knol zegt, denkt aan zuivel. Al in 1892 bracht Jaap Knol met zijn houten hondenkar melk in tonnen rond. Iedereen kende Jaap en zijn hond. Later, in 1936, begonnen de opa en oma en wat later de vader en moeder van Irjan een zuivelwinkel in Medemblik. De melk werd nog steeds rondgebracht: eerst met de fiets, soms met de slee en later met de ventwagen. Het leveren van zuivel door de familie Knol stopte in 1995. Maar door het openen van de kaaswinkel op het bedrijfsterrein in Wognum zetten Ilse en Irjan de ‘Knollentraditie’ voort.

Vaste klanten en Googleaar

Omdat Knolkaas op een bedrijfsterrein zit, mag de winkel slechts twee dagen open zijn. Ilse: “Wij hebben besloten om alleen op vrijdag open te zijn. De zaterdag vieren we gezellig samen het weekend. De vrijdag is ook de dag dat onze vaste klanten komen. En soms stapt een ‘Googleaar’ binnen die ons via de website heeft gevonden. Voor de vaste klanten kan ik eigenlijk alles al klaarleggen”, lacht Ilse. “Onze Noord-Hollandse kazen, en dan vooral de Lutjewinkelkaas en de Gooise Pikante, gaan als zoete broodjes over de toonbank. Heb je ze eenmaal geproefd, dan kom je geheid terug.”

Impact maken als Adviseur particulier

Ilse werkt drie dagen per week als Adviseur Particulier voor Univé Noord-Holland. Hoe kwam deze ondernemer ertoe om voor een verzekeringsmaatschappij te gaan werken? “Toen ik moeder werd, zegde ik mijn vaste baan op. Ik wilde bij de kinderen zijn,” legt Ilse uit. “Maar na een paar jaar wilde ik toch weer aan de slag en ben ik begonnen als zelfstandige gastouder en webdesigner. Dat liep goed, maar na twintig jaar luiers verschonen en kinderpraat miste ik volwassen gesprekken en collega’s. Toen ik de vacature van Univé op Facebook voorbij zag komen, reageerde ik. Best spannend, ik was namelijk al 52.”

Terug in de boeken

Ilse wist niet veel van verzekeringen en kende ook het bedrijf niet. Maar tijdens haar eerste gesprek voelde ze meteen een klik. “Ik voelde dat het goed zat”, vertelt ze. “Ik kwam door alle gesprekken heen en werd aangenomen. Natuurlijk moest ik wel opnieuw de boeken in en mijn Wft-diploma’s behalen. Allereerst ging ik aan de slag op de afdeling administratie en volgde een interne adviseursopleiding. Zo leerde ik het bedrijf en het vak kennen. Daarna kon ik zelfstandig aan de slag.”

Geen dag hetzelfde

De combinatie van het op vrijdag in de winkel staan, af en toe klussen als webdesigner en het werk als adviseur vindt Ilse ontzettend leuk. “De overeenkomst is dat ik met mensen werk. Wat ik zo leuk vind aan mijn baan bij Univé Noord-Holland? Geen dag, nee, zelfs geen gesprek is hetzelfde. Dit is absoluut geen saai of simpel werk. Je moet er echt je koppie bijhouden. Ik ben blij met Univé en Univé is blij met mij. Van maandag tot en met donderdag ben ik beschikbaar. Ze mogen met me schuiven wat ze willen. Als ik vrijdag voor mijn klantjes maar hun lievelingskaas kan afsnijden, ben ik tevreden.”

Knollentuin

Om af en toe lekker bij te tanken hebben Irjan en Ilse nog een extra project: een stuk grond in Portugal. “De tuin noemen we onze Knollentuin, een samenvoeging van onze namen: Knol en Tuinman. Als je de naam Knollentuin googelt, dan staat er letterlijk: een plek waar je je fijn voelt. Nou, dat klopt helemaal; dit is ons paradijsje waar we niets nodig hebben, maar ons ontzettend rijk voelen.”

Tekst: Caroline Vlietstra