Wonen

De emotionele impact van inbraak

De emotionele impact van inbraak

Zes op de tien Nederlanders maakt zich zorgen over inbraak, zo blijkt uit onderzoek van Univé (juni 2014). De materiële schade hebben ze vaak wel afgedekt, maar – zo blijkt in de praktijk – juist de emotionele impact kent een lange nasleep. 'Ik herken mezelf niet meer.'

'Ik ben nu zo achterdochtig, terwijl ik van mezelf eigenlijk iemand ben die altijd vol vertrouwen en open de wereld instap. Nu hoor ik elk geluidje in mijn huis, kijk constant of iemand ons in de gaten houdt en zelfs op straat ben ik me voortdurend bewust van de mensen om me heen.'

Lia Timmermans (63) was begin augustus met haar man tien dagen op vakantie toen hun dochter belde: 'Mama, iedereen is hier gezond, maar ik moet je even iets zeggen.'Het huis dat de familie Timmermans’ net als andere jaren volledig met rolluiken afgesloten had achtergelaten, was compleet overhoop gehaald.

Iemand in huis

'Wij wilden meteen naar huis. Onderweg zeiden wij wel tegen elkaar:Iedereen is gezond. Het zijn maar spullen. Zo erg is het niet.’ Maar zo makkelijk was het helemaal niet. 'Sinds ik thuis ben, heb ik continu het gevoel dat er iemand in huis is. Ik wil ook alles poetsen, want ze hebben overal aangezeten. En dan hadden ze wel handschoenen aan, maar ik vind het zo’n naar en vies idee.'

Jacqueline Voulon (41) herkent dat onveilige gevoel. Vier jaar geleden werd zij met inbraak geconfronteerd. 'We waren maar vier dagen weggeweest. Voor het eerst eigenlijk ook zonder iemand te vragen op ons huis te letten.'

Zo kon het gebeuren dat Jacqueline, haar man en twee kinderen (toen 6 en 8) nietsvermoedend thuiskwamen. 'Ik schrok echt. De tv was weg, de kasten waren leeggetrokken. Je ziet ook onmiddellijk wat er weg is. Dat is het eerste waar je je druk om maakt. Al snel realiseer je je dat het maar materiële schade is. Daar ben je wel voor verzekerd. Dan pas word je je bewust, ze zijn écht binnen geweest. Beneden en boven!'

Kinderen overstuur na inbraak

'De kinderen raakten ook helemaal overstuur', herinnert Voulon. 'Meteen mee naar buiten dus. Ondertussen ging mijn man het huis rond, de eerste schade opmaken. De tv bleek nog in de tuin te staan. Oftewel, de inbrekers werden gestoord tijdens hun werkzaamheden, zo vermoedde de politie.'

Dat gegeven versterkte nog eens het onveilige gevoel dat Jacqueline inmiddels had. 'De eerste weken was ik erg alert als ik onbekende mensen of auto’s in onze straat zag. Zouden zij de tv, die overigens door de regen kapot was gegaan, nog ophalen? Ze hadden immers ook een sleutelbos van ons meegenomen.'

'Dat is ook het meest vervelend', haakt Timmermans erop in. 'Voor mijn gevoel hadden zij écht mijn veilige thuis afgepakt. Van ons, maar ook van onze kleinkinderen. Zij komen hier altijd zoveel over de vloer. Nu vonden ze het ineens eng bij opa en oma. Ik ben zo blij dat ze inmiddels weer bij ons durven te logeren.'

 Draad oppakken na woninginbraak

'Onze oudste zoon durfde ineens niet meer alleen thuis te zijn. Dat heeft echt maanden geduurd', knikt Voulon. 'En nu nog. Als wij op vakantie gaan, loopt hij het laatste rondje door het huis altijd mee. Is alles wel goed dicht? Wie doet de post? En mam, zetten wij ook iets op het aanrecht, zodat het lijkt alsof we er gewoon zijn, is het dan. Dat de politie zei dat elke Nederlander gemiddeld eens in de elf jaar aan de beurt is, is hij ook nog niet vergeten.'

Toch merkte Voulon dat ze na zo’n drie maanden de gewone draad weer had opgepakt. Inmiddels waren alle ramen (boven en beneden) voorzien van (nieuwe) sloten en echode niet elk geluid na in haar hoofd. 'Maar waar ik vroeger de voordeur nog gewoon achter me dicht liet vallen, doe ik hem nu wel altijd op slot. Ook al ben ik maar even weg.'

De familie Timmermans, bij wie de inbraak nog vers in het geheugen ligt, buigt zich momenteel over extra preventiemaatregelen. In het agrarische gebied waar zij wonen, is bij vrijwel elke buurtbewoner al eens ingebroken. 'Vandaar ook dat wij al die aluminium rolluiken hadden. Als alles dichtzit, lijkt ons huis wel een bunker. Slechts één rolluik kende een handmatig slot. Juist zo’n sleutelslot hebben de inbrekers met grof geweld weten te breken.'

 Extra preventie

'We beseffen ons ook wel, dat als inbrekers binnen willen komen, ze hoe dan ook binnenkomen. Toch willen wij ons beveiligingssysteem nog wat uitbreiden. Gewoon voor ons eigen gevoel. Dat ze niet zomaar ineens naast ons kunnen staan.'

Met dat in het achterhoofd heeft Timmermans er ook alle vertrouwen in dat zij haar oude ‘ik’ weer terug zal vinden. 'Het heeft nog tijd nodig. Net als het verdriet dat ik nu nog voel als ik aan de gestolen sieraden van mijn moeder denk. Ik droeg deze sieraden zelf nooit. Ik wilde niets verliezen of beschadigen. Ze waren voor mijn kinderen en kleinkinderen.'

Deel dit bericht:

Redactie

De blogredactie van Univé deelt tips en adviezen over voorkomen en beperken. Zakelijk en particulier.